Exact één dag en twintig minuten. Langer heeft de kleine Amaya niet mogen leven. De baby liep tijdens de bevalling een bacterie op en stierf – twee ambulanceritten en drie ziekenhuizen later – uiteindelijk in de armen van haar kersverse mama Caro en papa Maxime. Zij blijven achter, zwevend tussen verdriet en boosheid. “Haar wiegje stond klaar in de living, maar ze zal er nooit in liggen. En we blijven ons afvragen: kon haar dood vermeden worden?” Het ziekenhuis laat weten dat het “de gebeurtenissen grondig analyseert”.

“Op slag verliefd, vanaf het eerste moment. Helemaal in de wolken sinds jij er bent.” Dat schrijven Caro Thoon (24) en Maxime Schoolaert (27) uit Zeebrugge op maandag 27 april op hun sociale media. Met daarbij nog twee foto’s van hun pasgeboren dochtertje Amaya. Het meisje is een dikke twee uur eerder geboren in het ziekenhuis in Knokke-Heist.

Alles lijkt in orde. Líj́kt. Want een dag later zal Amaya in het UZ van Gent overlijden. “We kregen nog volop felicitaties van mensen die onze aankondiging hadden gelezen. Maar onze dochter was al overleden. Ik kan niet omschrijven hoe pijnlijk dat is”, zegt mama Caro.

Zij moest verplicht iets te vroeg bevallen, op 36 weken. Haar bloedwaarden van een week eerder wezen namelijk op een zwangerschapscholestase. Dat is een zeldzame leveraandoening die vooral in het derde trimester van een zwangerschap kan opduiken. Niet goed voor moeder en kind, dus wordt Caro de avond voor de bevalling in het ziekenhuis ingeleid.

Opvallende ademhaling

“Ik kreeg rond 22 uur de nodige medicatie, maar niet veel later bleek dat mijn waarden toch weer stabiel waren. Volgens de gynaecoloog was het dan ook niet meer nodig om al te bevallen. Maar er was al ontsluiting, dus alles ging toch door zoals gepland.

De bevalling zelf gaat behoorlijk vlot, want om 14.10 uur is de kleine Amaya daar. Na haar eerste momenten bij mama Caro wordt het meisje gemeten, gewogen en krijgt ze haar eerste prikje. Daarna wordt ze bij papa Maxime op de borst gelegd. “Een heerlijk moment”, zegt hij geëmotioneerd. “Maar ik vond toen wel al dat ze opvallend ademde. Niets om ons zorgen over te maken, klonk het toen.”

Het kersverse gezin mag al snel naar een gewone kamer op de materniteit. Het is ook daar dat ze het fijne nieuws met de buitenwereld delen. Caro heeft één kindje uit een eerdere relatie, Maxime heeft er al twee. De kleine Amaya is hun eerste kindje samen. “We zaten daar dolgelukkig samen. Met ons drietjes”, zegt Maxime. “Tot Amaya kreungeluidjes begon te maken. Ze stelden ons weer gerust: ‘Ze moet gewoon nog wat wennen.’ Dat bleef duren en na twee uur kwam er dan toch een kinderarts kijken.”

Die neemt Amaya mee voor de nodige onderzoeken. Haar saturatie is niet goed en daarom moet ze haar eerste nacht in een couveuse doorbrengen. Caro en Maxime blijven achter en proberen dan maar om wat te slapen. Hij gaat naar huis, zij blijft alleen op de ziekenhuiskamer.

Kunstmatige coma

Caro: “Om 3 uur stond de dokter plots aan mijn bed. Amaya ging achteruit en ze moest naar het ziekenhuis in Brugge gebracht worden. Daar konden ze haar beter verzorgen. Ik moest gewoon blijven waar ik was, want volgens de dokters kon ik daar niks voor haar betekenen.Ze brachten haar uiteindelijk in een kunstmatige coma, zodat ze kon rusten. Ik kan je zeggen: ik was nooit banger in mijn leven.”

50 procent

De nachtmerrie stopt niet, want in de vroege ochtend rinkelt Caro’s telefoon. Het is de kinderarts vanuit Brugge met nog maar eens slecht nieuws. Het gaat écht niet goed met Amaya. Haar enige kans is een snelle behandeling in het UZ in Gent. De dokter maakt duidelijk hoe ernstig de situatie is: “De kans dat ze onderweg naar daar overlijdt, is 50 procent.”

Amaya wordt met de ambulance gebracht. Haar ouders volgen en houden de hele rit hun telefoon in de gaten. Als die rinkelt, zou dat hoe dan ook héél slecht nieuws betekenen. “Maar we arriveerden in Gent zonder telefoontje. Het klinkt vreemd, maar we waren echt opgelucht. Dat betekende dat ze het had gehaald en nu eindelijk goed geholpen kon worden. Alles zou goed komen.”

Antibiotica

Maar die hoop valt zowat meteen weg, want in Gent krijgen ze te horen wat er precies fout is. Amaya heeft de GBS-bacterie opgelopen: groep B-streptokokken. Dat is een bacterie die bij ongeveer 20 procent van de zwangere vrouwen in de vagina huist. Niet zo uitzonderlijk, dus. Als die bacterie voor de bevalling ontdekt wordt, krijgt een aanstaande moeder normaal gesproken antibiotica toegediend. Op die manier is ook de baby via de navelstreng beschermd.

Hoe de kleine Amaya de bacterie precies opliep, moet verder onderzocht worden. Daar piekeren haar ouders zich zelf ook suf over. “Er is voor de bevalling wel een uitstrijkje genomen”, herinnert Caro zich. “Ik heb nu zelf in mijn medisch dossier gezien dat dat een sneltest op die GBS-bacterie was, maar volgens die documenten was het resultaat daarvan negatief. Ik heb dan ook nooit antibiotica gekregen. Was dat resultaat verkeerd? Of is er toch iets anders gebeurd? We weten het niet.”

Volgens experts moet Amaya de bewuste bacterie meer dan waarschijnlijk tijdens de bevalling opgelopen hebben.

Geen keuze

Na verschillende onderzoeken zijn de Gentse dokters zeker: de hersenen van Amaya zaten te lang zonder zuurstof. Zelfs als de behandeling tegen de bacterie zou aanslaan, maakt het meisje geen kans op een menswaardig leven. “Ze wilden de keuze zelfs niet meer bij ons leggen. Dat zegt alles. (stilte) In nog geen dag tijd gingen wij van het opperste geluk naar het diepste verdriet.”

Caro en Maxime mogen wel bij hun dochtertje blijven. Het meisje hangt vast aan allerlei draden, maar ligt in hun armen. “Daar zaten we dan”, vertelt Caro. “Muisstil, behalve die piepende machines. Daarop zagen we haar hartslag nu en dan vallen. We hebben nog tegen haar gesproken. Haar gezegd hoe mooi ze was. En vaarwel gezegd. Tot haar hartje écht stopte met kloppen. En ook daarna zijn we nog uren zo met haar blijven zitten. Haar blijven knuffelen. Vol ongeloof.”

Daar plaatsen ze het tweede bericht in twee dagen tijd op hun sociale media. Een schriller contrast met het vorige kan niet: “Met intens verdriet laten wij weten dat onze pasgeboren dochter Amaya is overleden.” De vele felicitaties maken plaats voor steunbetuigingen.

Het jonge koppel doet zijn verhaal thuis in Zeebrugge. Daar toont op zich weinig dat ze een baby’tje hadden verwacht. Bewust, zo blijkt. “Mijn mama is alles komen weghalen”, zegt Caro. “Haar wiegje stond klaar in de living, hoor. Alles was klaar om met haar naar huis te komen. Maar ik zou het niet aankunnen om nu met al die spullen geconfronteerd te worden.”

Woede

Ze wijst met haar hoofd opzij. In een doos zitten de geboortekaartjes van Amaya. Die waren net na haar geboorte definitief besteld. “We waren twee dagen thuis. Ik had er eerlijk gezegd – in alle hectiek en verdriet – al niet meer aan gedacht. Plots werden die hier bezorgd. Klaar om op de post te gaan, maar dus nooit verstuurd. Het is dat mijn hart al volledig gebroken was of het brak nog eens.”

Tot afgelopen dinsdag konden Maxime en Caro hun dochtertje nog gaan bezoeken bij de begrafenisondernemer. Dat deden ze ook. Elke dag. En dan knuffelden ze Amaya elke keer opnieuw. Vanochtend wordt het meisje begraven. “Geen babyborrel, maar een begrafenis”, zegt Maxime. “Het verdriet is niet uit te leggen. En…” Hij zwijgt even en wikt zijn woorden. “De woede eigenlijk ook niet.”

Volgens de ouders had de dood van Amaya mogelijk vermeden kunnen worden. Maar dan had men de bacterie wel eerder moeten opmerken. “Zijn er fouten gemaakt? We denken het eigenlijk wel. Maar we willen nu ook niet meteen iemand met de vinger wijzen. We overwegen wel een klacht bij de ombudsdienst, maar ook daar gaan we eerst goed over nadenken. Laat ons nu eerst maar rouwen om onze kleine meid.”