“Als je dit droog houdt, ben je een harde”: hoe Van Aert in Roubaix alle demonen van zich af reed

Zelden bracht een overwinning zoveel emoties teweeg als die van Wout van Aert in Parijs-Roubaix. Niet alleen bij hemzelf, maar ook bij zijn entourage — en bij uitbreiding heel Vlaanderen.

De beelden na de finish spraken boekdelen. Van Aert, schreeuwend van opluchting en geluk, liet alles los wat zich de voorbije jaren had opgestapeld. De twijfels, de tegenslagen, de gemiste kansen: in één klap leken ze van de baan geveegd.

Voor velen voelde deze overwinning als meer dan zomaar een zege. Het was de ontlading na een lange weg vol obstakels. Van zware valpartijen tot net-nietmomenten in de grootste klassiekers — telkens stond Van Aert op, maar telkens ontbrak dat ene puzzelstukje.

Tot nu. “Wout van Aert die Parijs-Roubaix wint: als jij het droog kan houden, ben je een harde,” klonk het bij kenners en fans. De uitspraak vat perfect samen hoe diep deze overwinning raakt.

Ook binnen zijn team en familie was de emotie groot. Jarenlang leefden ze mee met elke teleurstelling en elke comeback. Deze triomf voelde voor hen als een gedeelde overwinning.

Sportief gezien is het een kroon op zijn carrière. Maar misschien nog belangrijker: het is het moment waarop Van Aert definitief afrekent met zijn verleden. In Roubaix won hij niet alleen een koers. Hij overwon zichzelf.