In 2022 verraste Ruben Van Gucht iedereen toen hij plots naar buitenkwam met zijn huwelijk met de Kroatische ex-topatlete Blanka Vlasic, niet veel later verwelkomden ze een zoontje. Mondo. Geboren in Kroatië. Tijdens een gesprek bij het laatste avondmaal in het VRT-programma De Columbus blikt Van Gucht terug op die geboorte. Of hij nog kinderen wil, vraagt gastheer Wim Lybaert zich af. “Als je het me nu vraagt, niet”, is de sportjournalist eerlijk.
“In Kroatië is de cultuur totaal anders dan bij ons. Het hele ding van zo’n moment samen te beleven, leeft daar niet. Ik ben niet bij de bevalling geweest, ook al heb ik verschillende keren gezegd dat ik dat wel wou. Men had me gezegd dat het ook zo zou gebeuren. Normaal moest Blanka om acht of negen uur het operatiekwartier binnengaan, we waren al vroeger in het ziekenhuis. Ze zou bevallen met een keizersnede, en ik zat daar maar te wachten in de kleedkamers van de verplegers. Tegen halfnegen waren ze me nog altijd niet komen halen. Ik dacht: misschien is het druk, het zal nog een kwartiertje duren. Ik zat er helemaal alleen.”
“Na een halfuur heb ik dan toch mijn stoute schoenen aangetrokken en gezegd: ‘Blanka moet nog bevallen, wanneer begint dat?’ ze zeiden me: ‘Maak u maar geen zorgen, we komen meteen bij u.’ Waarop ik terug naar die kleedkamer ging. Ik zat daar, tussen de kapstokken. Een kwartier later komen ze me halen. Ik kom een kamer binnen en ze zeggen: ‘Hier is uw zoon, neem hem maar eens vast.’ Ik was megaoverdonderd… Ik vond dat mega-intens. Ik stond alleen in die kamer, alleen met mijn zoon. Ik heb geen emoties kunnen delen met Blanka. We konden elkaar niet vastpakken, ik kon niet zeggen: ‘goed gedaan’ of ‘we zijn zo gelukkig’.”
Na vijf minuten moest hij Mondo terug afgeven aan de verpleegster, en de kamer verlaten. Daar zag hij via een lift zijn vrouw op een bed gerold worden. “Uiteraard hebben we elkaar vastgepakt. Maar het is wel pittig geweest… Het enige moment in mijn leven dat ik de kans heb gehad om bij de geboorte van een kind te zijn, dat ik zelf heb gemaakt, is me wel ontnomen. Dat ik Mondo niet ter wereld heb zien komen, is wel een litteken. Daarom dat ik denk dat ik niet opnieuw vader zal worden.”
Teletekst voorlezen
De veelbesproken relatie/levensstijl van Van Gucht kwam niet aan bod, maar Lybaert slaagde er wel in om Van Gucht eens van z’n andere kant te laten zien. Zo vertelde hij onder meer dat hij een van de jobs waar hij met de meeste voldoening op terugkijkt, zijn vakantiejob als bejaardenverzorger was als tiener. “Ik heb twee maanden in een rusthuis gewerkt. De mensen in hun bed leggen, ‘s morgens eten geven, afhankelijk van de shift waarin je werkt. Ik heb daar wel gevoeld wat je kan betekenen voor iemand”, vertelde Van Gucht.
Toch lag de ambitie altijd waar hij nu staat: de sportjournalistiek. “Dat was de droom. Ik ben nooit zoekende geweest in het leven, en dat is wel makkelijk. Ik heb altijd geweten waar ik heen wou.” Al kwam die droom er niet zomaar. Wie hem nu aan het werk ziet en hoort, hoort zijn onberispelijke Nederlands. Maar daar heeft hij toch hard voor moeten werken. “Op mijn stage had ik als twintiger feedback gekregen, dat mijn accent te zwaar was om ooit bij de VRT aan de slag te gaan. Dat wou ik niet aanvaarden. Elke woensdag fietste ik naar Bornem, naar de logopedist. Van de ene dag op de andere besliste ik om 24 op 7 algemeen beschaafd Nederlands te praten. Heel geaffecteerd, heel correct praten.”
Zowel tegen zijn familie die aan tafel dialect sprak, als tegen zijn medespelers in de voetbalclub in Londerzeel. “Ik wou dat onder de knie krijgen. Uiteraard werd er met mij gelachen en gezegd: ‘Waar ben je mee bezig?’ ‘s Avonds las ik dan teletekst luidop voor om te oefenen en te trainen. Hoelang heb ik dat niet gedaan? Als je iets wil, mag geen enkele inspanning te veel zijn. Een plan B, daar heb ik niet aan gedacht. Dat zou ik ook afraden. Je moet geen plan B hebben, je moet gewoon maken dat plan A lukt.”
