Wat een wedstrijd. Wout van Aert schrijft de 123ste editie van Parijs-Roubaix op zijn naam na een koninklijke sprint tegen wereldkampioen Tadej Pogacar. Onze landgenoot pakt zo zijn tweede Monument uit zijn carrière na een onbeschrijfelijke wedstrijd. Een sluwe Jasper Stuyven mocht als derde het podium op.

Hoe kwam de zege tot stand? Het stond geen seconde stil in de 123ste editie van Parijs-Roubaux. Werkelijk geen seconde. Al voor het Bos van Wallers was het bijna onmogelijk om alles bij te houden. Zo reed Wout van Aert al vroeg lek, en moest Tadej Pogacar meer dan twintig kilometer achtervolgen nadat ook hij te kampen kreeg met een leegloper.

Toch moest de grootste drama dan nog volgen. In het gevreesde bos was het de beurt aan Mathieu van der Poel af te rekenen met de nodige pech. Ook hij reed lek, waarna Jasper Philipsen zijn fiets afstond aan de drievoudig winnaar. Maar hij kon maar niet inklikken in de fiets van z’n maatje, en moest plots terug stappen naar zijn eigen team. Het leverde beelden voor de geschiedenisboeken op. Ondertussen was Tibor Del Grosso bezig met z’n eigen wiel te monteren op de fiets van zijn kopman, maar ook op zijn eigen fiets marcheerde het niet voor Van der Poel. In mum van tijd had hij een achterstand van twee minuten opgelopen…

Ondertussen was een zevental met onder meer Van Aert, Pogacar, Mads Pedersen, Christophe Laporte en Jasper Stuyven weggereden voorin. Jordi Meeus en Filippo Ganna maakten niet wat later van het zevental heel even een negental, maar de Italiaan kreeg na zijn grote inspanning af te rekenen met pech en ook onze landgenoot moest bijna meteen weer lossen, waardoor enkel het duo Van Aert-Laporte nog overbleef van het zestal voorin. Ook Stefan Bisseger was er net als vorig jaar opnieuw bij voorin, knap werk van de Zwitser.

Net voor de kasseistrook van Tilloy naar Sars-et-Rosières reed Tadej Pogacar voor een tweede keer lek, en op de strook zelf deed Van Aert hetzelfde. De wereldkampioen kon snel weer aansluiten, en ook Van Aert slaagde daar uiteindelijk in, terwijl hij in zijn schaduw ook Laurence Pithie en Meeus opnieuw meebracht.Met nog zestig kilometer tot de streep leken zo nog acht mannen aanspraak te mogen maken op de zege, al was Van der Poel ondertussen bezig aan een huzarenstukje. Plots bedroeg zijn achterstand nog maar een kleine halve minuut.

Maar net wanneer hij wel heel dichtbij kwam, verraste Van Aert met een versnelling op de viersterrenstrook van Auchy-lez-Orchies. Tadej Pogacar reageerde, Mads Pedersen leek ook mee te komen maar moest dan toch passen. Van Aert had duidelijk krachten te over, want op dezelfde strook zette hij nog eens aan, maar de wereldkampioen liet zich niet verrassen.

Met z’n tweeën maakten ze vaart naar de volgende sector: de vijfsterrenstrook van Mons-en-Pévèle waar een nieuw kat-en-muisspel plaatsvond. Ondertussen was Van der Poel wonderbaarlijk weer komen aansluiten bij de achtervolgers. Een overwinning zat er niet meer in, maar wat een krachttoer etaleerde de drievoudig winnaar met zijn inhaalmanoeuvre.

In de stroken die volgden was het Pogacar die er enkele keren de pees oplegde, maar onze landgenoot weigerde steevast om zijn wiel te lossen, en pakte af en toe ook uit met een stevige versnelling. Het leek er hoe langer hoe meer naar uit te zien dat het duo zij aan zij zou gaan sprinten op de mytische Vélodrome in Roubaix. Of kon die dekselse Carrefour de l’Arbre nog roet in het eten gooien voor Van Aert?

Al vanaf de eerste meters van de laatste vijfsterrenstrook zette Pogacar hem onder druk. Maar neen, lossen deed Van Aert niet. We waren wel degelijk op weg naar een sprint-à-deux tussen beide tenoren.Het was Pogacar die als eerste de piste opdraaide. Het ideale scenario voor Van Aert dus, en hij maakte het dan ook meesterlijk af! Wat een prestatie van onze landgenoot, die na Milaan-Sanremo in 2020 zijn tweede Monument wint.