“Of ik weer helemaal de oude ben? Vandaag toch wel, ja.” En of haar zege in Milaan-Sanremo veel betekent voor Lotte Kopecky (30). Na haar mindere 2025 doet deze overwinning bijzonder veel deugd. “Pas dan besef je hoeveel het betekent om te winnen en een van de beste rensters van het peloton te zijn.”
“We weten van elkaar: als we niks zeggen, zit het goed. Dus toen ik tijdens de koers niks van Lotte hoorde, ging ik er wel van uit dat ze zich goed voelde.”

Het instinct van ploeggenote Lorena Wiebes zat duidelijk juist. Want hoe Lotte Kopecky Milaan-Sanremo naar zich toe trok in die finale… Uit het boekje.

“De timing zat eigenlijk op elk moment goed”, aldus Kopecky. “Maar ik had ook wel de benen om alles goed uit te voeren.”

Wanneer voelde je dat je een goeie dag had?

Kopecky: “Op de Cipressa draaiden we goed op met de ploeg, maar liet ik mezelf helemaal wegdrummen, waardoor ik plots in positie 25 à 30 zat. En dan zag ik dat het vooraan wat in stukken uit elkaar viel…”

“Maar ik kon redelijk vlot van stukje naar stukje weer naar voren rijden. Dat gaf me een goed gevoel en een vertrouwensboost, dat de benen nog goed waren.”

Wat dacht je toen Kasia Niewiadoma tegen de grond ging in de afdaling van de Cipressa?

“Ik dacht: ‘Oei, wat gaat er nu gebeuren op de Poggio?’ Want als ik nog met een groepje wilde wegrijden, leek dat door het wegvallen van Kasia wat moeilijker te worden. Maar dan kwam de aanval van Puck (Pieterse, red.), eigenlijk op het perfecte moment.”

“Lorena riep in het oortje dat er een gat was. Dat was het sein om er optimaal gebruik van te maken en met dat groepje vooruit te proberen blijven.”

Op welk moment wist je dat jullie met z’n vijven voorop zouden blijven?

“In de afdaling leek het peloton in de haarspeldbochten heel dichtbij te komen. Toen twijfelde ik of we wel snel genoeg naar beneden reden.”

“Maar toen ik na de afdaling het gat achter ons zag en zag dat UAE nog met twee was en dus het tempo hoog hield, wist ik dat het peloton niet meer terug zou komen.”

Dacht je toen: dit geef ik niet meer af?

“Ik dacht toch… (twijfelt even) Helemaal zeker ben je nooit, maar ik voelde me nog heel goed en was hersteld van die inspanning op de Poggio. Ik geloofde er wel in dat ik een grote kans had, als er niemand meer zou terugkeren.”

“Op het moment dat ik aanzette, voelde ik dat er nog veel kracht in de benen zat. En wist ik: ze gaan héél goeie papieren moeten hebben om er nog over te komen.”

Je kon het nog eens afmaken in de sprint. Heb je dat gevoel gemist?

“Ja, absoluut. Vorig jaar was niet mijn beste jaar, op de fiets dan. Het zat meer tegen dan mee. Pas dan besef je hoeveel het betekent om te winnen en een van de beste rensters van het peloton te zijn.”

“Ook in de eerste wedstrijden van dit seizoen kwam het goeie gevoel vanop training er niet echt uit. Nochtans had ik dit seizoen wel een goede winter. Ik wist welke wattages ik op training reed, maar dat vertaalde zich totaal niet in koers.”

“In dat opzicht gaf Nokere een enorme boost, waardoor ik met veel vertrouwen naar deze wedstrijd kwam. Het is heel fijn dat het harde werk beloond wordt. Niet enkel voor mezelf, maar ook voor de mensen rond mij.”

Heb je het gevoel dat de oude Lotte Kopecky, zowel fysiek als mentaal, helemaal terug is?

“Vandaag wel, ja.”

Wanneer had je het gevoel dat de ‘oude’ Lotte terug was?

“Op training vergelijk je jezelf toch altijd met de jaren ervoor. Uiteraard is dat niet hetzelfde als in een wedstrijd, maar deze winter waren mijn waarden alleszins heel goed.”

“Je merkt dat ook in kleine dingen, zoals de trainingen die goed gaan of dat ene extra uurtje dat je erbij doet. Ik train ook gewoon graag en zo merk je dat je terug de oude aan het worden bent.”

Waar plaats je deze overwinning?

“Toch wel best hoog. Het is een speciale wedstrijd en ik droomde ervan om Milaan-Sanremo te winnen. En na vorig jaar voelt het alsof ik hier een nieuwe rekening kan openen. Het is heel cool om hier te winnen. Zeker door de manier waarop de finale gelopen is.”

“Het is natuurlijk een recente wedstrijd, maar we bekijken het wel als een Monument. Het is een fantastisch mooie koers en een van de moeilijkste om te winnen. Ik ben blij dat het mij gelukt is. Deze staat heel mooi op mijn palmares.”

“Ik heb nu de Strade Bianche gewonnen, Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen… Parijs-Roubaix, ook. Dat zijn toch allemaal mooie wedstrijden.”

De Ronde en Roubaix komen er nog aan. Dit moet veel vertrouwen geven voor wat komt.

“Zeker. De ploeg was ook heel sterk en gaf me het volle vertrouwen. Iedereen gaf alles, met één doel: deze koers winnen. Daar ben ik hen heel dankbaar voor. Deze wedstrijd past ook goed bij onze ploeg. We kunnen met veel ‘moral’ naar de volgende klassiekers.”

Kan je de Poggio en de Oude Kwaremont met elkaar vergelijken?

“Ik verkies toch de Oude Kwaremont. De Poggio is onvoorspelbaar. Je start, maar je weet niet wat er gaat gebeuren. Het is eigenlijk wat wachten tot er iemand reageert. De Oude Kwaremont daarentegen is een inspanning tot aan de top. Als je daar de kasseien oprijdt, is het in een lijn naar boven.”

Hoe schat jij jouw kansen in voor Luik-Bastenaken-Luik?

Olympisch goud en Luik-Bastenaken-Luik zijn de wedstrijden die nog ontbreken op mijn palmares, maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.”

“Dit jaar start ik in Luik zonder de druk om te moeten winnen. Dat is maar goed ook, we hebben daar in ieder geval een sterk team aan de start. De race ligt binnen mijn mogelijkheden en ik hoop het toe te kunnen voegen aan mijn palmares.”

Maar eerst een feestje vanavond?

“Hmm. Morgenochtend vlieg ik terug naar huis en volgende week staan er een paar verkenningen gepland. We gaan ervan genieten vanavond, maar er komen nog veel koersen aan. En ik wil niets omzeep helpen.”