De tweede etappe van de Tirreno-Adriatico was vooraf met stip aangeduid door Wout van Aert, maar het was uiteindelijk Mathieu van der Poel die de sterkste bleek. In barslechte weersomstandigheden trok het peloton in de finale over enkele gravelstroken, waar Van der Poel het verschil maakte. Van Aert zat slecht gepositioneerd in de finale en speelde weinig rol van betekenis.

In de openingsfase van de rit kreeg een vroege vlucht ruimte van het peloton. Manuele Tarozzi, Joan Bou, Alessandro Iacchi en Diego Sevilla vormden de kopgroep van de dag en mochten lange tijd een mooie voorsprong uitbouwen.

Lang bleef het echter relatief rustig in het peloton. Dat veranderde toen de renners na ongeveer 120 kilometer de heuvelzone bereikten. Daar begonnen de voorsprongen snel te slinken en namen verschillende ploegen het heft in handen.

Alpecin-Deceuninck, Visma | Lease a Bike en INEOS Grenadiers bepaalden het tempo. Op 56 kilometer van de finish moest Arnaud de Lie als eerste grote naam lossen. De Belg had vooraf nog gehoopt lang mee te kunnen gaan, maar moest al vroeg passen op het lastige parcours richting San Gimignano.

Toen de laatste vluchters op veertig kilometer van de meet werden gegrepen, begon de spanning in het peloton verder op te lopen. Richting de laatste tien kilometer werd het nerveus, zeker toen een steile afdaling richting de beslissende gravelstrook eraan kwam.

Op de natte en technische afdaling hield leider Filippo Ganna het tempo hoog, met Van der Poel in zijn spoor. Wout van Aert verloor in die fase de aansluiting met zijn ploeggenoten en zat daardoor minder goed gepositioneerd richting de grindstrook.

Daar barstte de koers volledig los. Julian Alaphilippe trok stevig door en Van der Poel reageerde meteen. Giulio Pellizzari nam even over, maar de Nederlander zette opnieuw aan. Een valpartij van Matteo Jorgenson zorgde er vervolgens voor dat Van der Poel even alleen voorop reed. Isaac del Toro en Pellizzari wisten echter nog terug te keren.

Het trio werkte goed samen richting San Gimignano, waar de aankomst opnieuw omhoog liep. Del Toro nam lange beurten op kop, terwijl Pellizzari zich vooral in het wiel van Van der Poel nestelde. De Italiaan opende de sprint al op tweehonderd meter van de finish, maar Van der Poel kwam er met een krachtige versnelling overheen. Del Toro en Pellizzari probeerden nog terug te komen, maar de Nederlander hield stand en pakte zo de overwinning.

Wout van Aert speelde uiteindelijk geen rol meer in de strijd om de overwinning. Door zijn mindere positionering miste hij de beslissende aanval op de grindstrook. Later in de finale offerde hij zich nog op voor zijn gevallen ploeggenoot Jorgenson.