De NMBS staakt vandaag opnieuw. Het is al de 35ste keer in twaalf maanden tijd dat het spoorverkeer verstoord wordt. Voor veel reizigers is de maat vol, zeker bij studenten die elke dag afhankelijk zijn van de trein. “Mijn ouders zijn zelfstandigen en werken altijd door, ik begrijp dus niet dat ze bij de NMBS om de haverklap het werk neerleggen”, vertelt een student aan VTM NIEUWS.
De driedaagse staking, gericht tegen de geplande pensioenmaatregelen, veroorzaakt een flinke deuk in de dienstregeling. Hoewel de NMBS een minimale dienstverlening probeert te garanderen — maandag en dinsdag zou zo’n 70 procent van de IC-treinen rijden — is de hinder op het terrein groot.
Voor studente Noor Plyaert betekent de actie vooral extra stress in de vroege uurtjes. “We moeten nu een latere trein nemen omdat onze vorige is afgeschaft”, vertelt ze. “Dat is ontzettend vervelend. Door deze trein te nemen, zijn we altijd maar nipt op tijd op school. Als deze dan ook nog eens vertraging heeft, komen we simpelweg te laat in de les.”
Ook voor Casper De Pril is het de zoveelste teleurstelling. “Ik was eerlijk gezegd vergeten dat het weer staking was. Het is al de zoveelste keer dit jaar. Ik ben de afgelopen maanden al vaak noodgedwongen met de fiets naar school moeten gaan.”
Weinig begrip
Het grote probleem volgens de jongeren? De frequentie. Waar een staking vroeger een krachtig signaal was, lijkt het nu bijna een onderdeel van de wekelijkse routine te worden. En dat vreet aan de solidariteit. “Als je 35 keer op een jaar staakt, kan je op weinig begrip van de mensen meer rekenen. Dan heeft zo’n actie op den duur ook geen impact meer”, zegt studente Féline Vindevogel.
Féline legt uit dat de logistieke puzzel steeds moeilijker wordt: “We moeten vaak onderling afspreken hoe we op school raken. We kunnen niet elke keer aan onze ouders vragen om ons te vervoeren.”
Ook de vergelijking met de private sector wordt sneller gemaakt. Student Cyriel Van Eeckhout ziet een groot contrast met de werkvloer thuis. “Ik begrijp ergens wel dat ze staken, maar het is nu wel héél veel. Het is nog maar enkele weken geleden sinds de vorige keer. Mijn ouders zijn zelfstandigen. Zij blijven maar doorwerken, terwijl de mensen bij de NMBS aan de lopende band staken.”
