Marie-Jeanne Huysman (74) over het leven na Willy Naessens: “Het huis is leeg, en die stilte doet pijn”Tien maanden na het overlijden van Willy Naessens is niets nog zoals het was voor zijn weduwe Marie-Jeanne Huysman (74). De flamboyante ondernemer, haar grote liefde en levensgezel, liet een leegte achter die niet te vullen valt. “Het huis is stil. Té stil. Zeker in deze donkere winterdagen vreet dat aan mij”, vertelt Marie-Jeanne openhartig inDag Allemaal. Toch weigert ze zich volledig te laten meesleuren door het verdriet. Met vastberaden stem zegt ze: “Willy’s naam mag nooit vergeten worden.”

Willy en Marie-Jeanne waren meer dan een bekend koppel, ze waren een symbool van onvoorwaardelijke trouw. Decennialang stonden ze zij aan zij: hij als gedreven ondernemer met een groot hart en een nog grotere persoonlijkheid, zij als zijn vaste steun en vertrouwelinge. “We deden alles samen. En plots sta je daar alleen”, zucht Marie-Jeanne.Sinds zijn dood voelt het huis anders aan. Waar vroeger leven, bezoek en gesprekken waren, overheerst nu de stilte. “Je komt ’s avonds thuis en er is niemand meer om tegen te praten. Geen ‘Hoe was je dag?’, geen grapje, geen warme aanwezigheid. Dat gemis is elke dag voelbaar.”

Vooral de winter weegt zwaar. De korte dagen en lange avonden maken het rouwproces extra moeilijk. “In de zomer kan je nog naar buiten, mensen zien, afleiding zoeken. Maar in de winter kruipt het verdriet sneller naar binnen”, legt ze uit. “Dan komt alles harder binnen.”Toch probeert Marie-Jeanne niet stil te blijven staan. Ze weet dat Willy dat niet gewild zou hebben. “Hij zei altijd: vooruit, blijven gaan. En dat probeer ik ook te doen, hoe moeilijk dat soms ook is.” Ze haalt kracht uit herinneringen, uit gesprekken met mensen die Willy gekend hebben, en uit het gevoel dat zijn levenswerk blijft voortbestaan.

Want één ding staat voor haar vast: Willy Naessens mag niet vergeten worden. “Niet als ondernemer, maar vooral niet als mens. Hij had een groot hart, hij hielp waar hij kon en hij betekende veel voor heel wat mensen.” Marie-Jeanne voelt het als haar missie om dat verhaal levend te houden. “Zolang ik leef, zal ik zijn naam blijven dragen en verdedigen.”Het verdriet zal nooit volledig verdwijnen, dat beseft ze. “Je leert ermee leven, maar het gaat nooit weg.” En toch is er, naast de pijn, ook dankbaarheid. “Ik heb een leven met Willy mogen delen. Dat neemt niemand mij af.”