De Belgische gemengde aflossingsploeg, de Belgian Ice Bears, heeft op de Olympische Winterspelen in het Noord-Italiaanse Milaan en Cortina d’Ampezzo brons veroverd in de shorttrack. Voor ons land is het de eerste medaille op deze Winterspelen. “Dit is de schoonste bronzen medaille die je kan winnen”, klinkt het bij finisher Stijn Desmet.

In de A-finale in de Milano Skating Arena eindigden Hanne en Stijn Desmet, Tineke den Dulk en Ward Pétré in 2:39.353 op de derde plaats, winnaar Italië (2:39.019) en regerend wereldkampioen Canada (2:39.258). Titelverdediger China werd afgetroefd door de Belgen en moest in 2:39.601 vrede nemen met de vierde plaats. In de B-finale was de zege net voordien in een olympisch record naar Nederland (2:35.537) gegaan. Door een valpartij in de halve finales had Nederland naast de A-finale gegrepen.

Hanne en Stijn Desmet zijn natuurlijk namen als klokken in het schaatsen. Zij worden beschouwd als de grote motoren achter het team, met Stijn die geldt als een van de beste finishers ter wereld. Tineke den Dulk maakt amper fouten en schaatst zeer constant, terwijl met Ward Petré een sterke beer het kwartet vervolledigt. Hij is vooral zeer sterk in het lanceren van zijn ploeggenoten.

Wat betekent die bronzen medaille nu voor Hanne Desmet? “Die betekent dat al ons werk beloond is”, zegt ze.

“Al heel lang zijn we aan het denken dat dit mogelijk is. We staan er goed voor om dat nu samen te doen en het is zoveel leuker om Stijn over de finish te zien komen en samen te vieren.”

Broer Stijn pikt in. “Dit is de schoonste bronzen medaille die ik had kunnen winnen.”

De beslissende move in de finale kwam van Ward Petré en die legt uit hoe hij het beleefde. “Die Chinees stond bijna stil, we moeten op medaillekoers blijven, dacht ik, zodat ik Stijn kan afleveren in de best mogelijke positie. Ik heb alles of niets gespeeld, gewoon ingehaald in de hoop dat ik Stijn nog eens een goeie ‘klets’ kon geven in de laatste twee rondes en dat is allemaal gelukt.”

Toen Tineke den Dulk zag hoe Stijn Desmet aan zijn laatste twee rondes mocht beginnen als derde, wist ze naar eigen zeggen al dat de medaille zo goed als binnen was.

“Ik durfde nog niet te juichen, want die Chinees kan ook echt hard gaan in de laatste twee ronden. Maar Stijn is daar zo ongelofelijk goed in… Dan voel je dat die medaille binnen handbereik is.”

Waar de vier het roerend over eens zijn, is dat sfeer in het team gewéldig is.

Petré: “Ik ken Hanne en Stijn al heel lang, we komen van heel ver. We leven in het buitenland allemaal samen en dat maakt het heel leuk. Hanne en Stijn zijn familie en de rest van het team is zo’n beetje aangetrouwde familie – de plezante nonkels enzo. Dus het voelt ook gewoon heel familiair om zo’n wedstrijd aan te vangen. Je kunt altijd ergens terecht als er iets is. Het is een ongelofelijk gevoel om die bronzen medaille te kunnen winnen.”

Al moet het wel nog wat doordringen. “Ik snap het nog niet”, aldus Petré. “Ik kijk naar beneden, zie daar iets hangen en denk ‘huh?’. “Ik ben nog volledig van mijn melk.”

In hun halve finale waren de Ice Bears nog op de tweede plaats geëindigd, na winnaar Canada. De Ice Bears profiteerden toen optimaal van een valpartij waarbij Zuid-Korea (derde) en de Verenigde Staten (vierde) betrokken waren. De top twee plaatste zich voor de A-finale.

In hun kwartfinale waren de Ice Bears eerder op de derde plaats geëindigd, na Canada en China. Enkel de top twee en de beste twee derdes plaatsten zich voor de halve finales. Ons land was de snelste derde, uit de tweede kwartfinale werd nummer drie Frankrijk heropgevist. Polen, de nummer drie uit de eerste kwartfinale, werd daardoor uitgeschakeld.