Andrew Vandriessche stichtte op 18 juni 2023 brand in de woning van Stefanie Brems aan de Jan Hallezlaan in Puurs-Sint-Amands. Hij gooide ‘s avonds laat een brandend aanmaakblokje door het verandaraam in een doos met oud papier. De vlammen sloegen over en zetten het rijhuis in lichterlaaie.

Vandriessche had volgens de jury minstens moeten vermoeden dat zijn ex-vrouw en kinderen thuis waren, maar hij ondernam geen enkele zinvolle poging om hun aanwezigheid te controleren. “De kinderen moeten doodsangsten hebben uitgestaan, toen de verstikkende rook van de brand die hun bloedeigen vader had gesticht, de kamer vulde. We kunnen alleen maar hopen dat ze snel het bewustzijn zijn verloren en van een klein geluk spreken dat het vuur hen niet heeft bereikt”, zei Mario Wijns. “Stefanie wordt elke dag geconfronteerd met haar littekens en met het gemis van haar kinderen. Wat de slachtoffers hebben meegemaakt, is pure horror. Het ongeloof en onbegrip na deze weerzinwekkende feiten was enorm. Ze lieten op iedereen een zware indruk na, de maatschappij in zijn geheel werd erdoor geraakt.”

Vandriessche handelde volgens de advocaat-generaal uit pure afgunst en wraakgevoelens. “Afgunst omdat zijn eigen leven een puinhoop was en Stefanie en de kinderen beter af waren zonder hem. Wraak omdat Stefanie hem had afgewezen en als hij haar niet kreeg, dan kreeg niemand haar.”

Wijns gelooft niet dat Vandriessche oprecht spijt heeft van zijn daden. “Hij startte het proces met de bedoeling om de schuld deels af te wentelen. Op de valreep zei hij toch de volle verantwoordelijkheid te willen nemen, maar ik denk dat dat eerder ‘damage control’ was, in een poging om bij de jury alsnog op een goed blaadje te komen. Spijt en berouw zijn holle, betekenisloze begrippen voor hem. Als hij al ergens spijt van heeft, dan is het van de gevolgen voor hém, van de straf die hém boven het hoofd hangt.”

Vandriessche plaatst zichzelf altijd op de eerste plaats, zo blijkt volgens de advocaat-generaal uit het psychiatrisch verslag. De beschuldigde kampt met een narcistische persoonlijkheidsstoornis met psychopate trekken. Hij wees elke vorm van hulp of behandeling af en is sterk op zichzelf gericht, met een overschatting van het eigen kunnen. En hoewel hij zelf niet langer de schuld ontkent, minimaliseert hij nog steeds zijn verantwoordelijkheid. Er is een hoog risico op recidive, niet alleen naar Stefanie Brems toe, maar ook in een nieuwe relatie van de beschuldigde.

Vandaag kreeg Vandriessche zijn straf te horen. Hij werd veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf met vijftien jaar terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank. Hij wordt ontzet uit alle rechten. “De maatschappij moet beschermd worden tegen hem”, klinkt het in het arrest. “Er worden geen verzachtende omstandigheden weerhouden.”

Andrew Vandriessche (37) kreeg vandaag zijn straf te horen. Hij werd veroordeeld tot levenslang. © Photo News

“Het hof houdt rekening met de verwoestende schade voor Stefanie Brems, die niet alleen zelf slachtoffer werd maar ook haar beide kinderen verloor”, klinkt het. “Haar letsels zijn blijvend en ingrijpend. Zij zal deze gevolgen levenslang moeten dragen. Er werd haar de kans ontnomen om waardig afscheid te nemen van haar kinderen. Het hof houdt bij de strafmeting ook rekening met het extreem gewelddadige en laffe karakter van deze misdaad. Het leed dat de slachtoffers is aangedaan weegt zwaar op bij de beoordelingen van de passende straf.”

Voorzitter Dirk Thys richtte zich tijdens de uitspraak tot Vandriessche. “Deze feiten behoren tot de zwaarste en meest ontwrichtende die onze samenleving kent. Ik hoop dat u de moed vindt, de moed om eerlijk te erkennen wat u hebt aangericht, zonder u te blijven verschuilen achter halve waarheden. Daarnaast vraag ik aan u aanvaarding, van de uitspraak, van het leed dat u hebt veroorzaakt en aanvaarding van de maatregelen die de maatschappij noodzakelijk acht om zich tegen u te beschermen. U staat hier niet door een ongelukkige samenloop van omstandigheden. U staat hier door keuzes die u zelf en doelgericht heeft gemaakt.”