
Het Vlaamse openingsweekend baarde vreugde en geluk – Mathieu van der Poel won de Omloop, Matthew Brennan Kuurne-Brussel-Kuurne. Maar tegelijk ook chaos en miserie. Grootste slachtoffer van de resem valpartijen: Tim Wellens. De Belgische kampioen brak zijn sleutelbeen. Zit zijn voorjaar er nu al op?
Ai, ai, Tim Wellens toch. Een klassieke lente in “één van de mooiste shirts in het peloton”: hij keek er zo ongelooflijk hard naar uit. Alles was rimpelloos verlopen, in de aanloop. Perfecte winter, niet ziek geworden, ijzersterke seizoensstart. Vooral zijn solozege van liefst 64 kilometer in de Clasica Jaén, half februari, zorgde voor dé vertrouwensboost. “Ik reed er mijn beste 60 minuten-waarden ooit.”
Dat wielrennen helaas geen exacte wetenschap is, ervaarde Wellens zaterdag al in de Omloop. 45ste op 2.02 van Mathieu van der Poel. Afgezien, niet zijn beste dag. Shit happens. Helaas hoort ook het soort tegenslag erbij dat hem 24 uur later trof in Kuurne-Brussel-Kuurne. Veel ingrijpender, deze keer. Zware val op een negentigtal kilometer van de finish. Uitgerekend op een punt waar hij mee oorlog wilde voeren.
Wellens kwam keihard op zijn rechterschouder terecht en schoof door tot in een gracht. De beelden die volgden waren aandoenlijk. De Belgische kampioen gooide zijn helm af, tastte meteen naar zijn sleutelbeen, ‘ijsbeerde’ de weide rond – duidelijk geen blijf wetend met zichzelf – en boog kermend van de pijn voorover. DNF. En bang afwachten wat de precieze schade zou zijn.
De medische update van UAE Team Emirates bevestigde het vermoeden: breuk van het rechter sleutelbeen. “Hij wordt vanavond nog geopereerd (in het AZ Herentals, red.) en start vervolgens thuis met zijn revalidatie, onder supervisie van de medische staf van de ploeg”, aldus teamarts Adrian Rotunno.
Of dit per definitie ook het einde van Wellens’ voorjaar betekent, is op dit moment moeilijk te zeggen. Dat hangt onder meer af van de complexiteit van de breuk en de duur van het herstel. Het gros van zijn grootste lentedoelen, Strade Bianche en de Vlaamse klassiekers, valt hoe dan ook in het water.