“We zitten vast. Niet in de modder, niet door schade of een onderdeel, maar door stomme software. En niemand hier kan de foutcode oplossen”, aldus Anton Van Reempts (42) vanuit Zuid-Amerika. Hij zit met zijn gezin al weken vast tijdens hun droomreis met hun omgebouwde camper. “Onze kinderen zien ons alleen nog maar bezig met het zoeken naar oplossingen. ‘Even niet, we zijn bezig’, zijn zinnen die we herkennen van thuis, waar we juist van weg reisden”, laat het gezin ons weten via onze tiplijn 4040.

Het begon allemaal op zaterdagavond 14 februari, nota bene Valentijn. Het gezin reed met hun omgebouwde MAN-camper door het hooggebergte toen plots een waarschuwingslampje begon te branden. De boodschap was duidelijk: bezoek de werkplaats. “Omdat het al avond was, zijn we gestopt in het eerstvolgende dorp”, vertelt vader Anton. “Daar hebben we noodgedwongen het hele carnavalsweekend doorgebracht.”

Op maandag 16 februari daalde het gezin af naar San Pedro de Jujuy, de dichtstbijzijnde stad, in de hoop het probleem snel te laten oplossen. Tevergeefs. “De ene garage stuurde ons door naar de andere. Zelfs bij Bosch Engineering konden ze ons niet helpen, terwijl de computer van de wagen van Bosch is. Na vier garages was het duidelijk: hier geraakten we niet verder.”

Twee dagen later trok het Mechelse gezin naar Salta, een grotere stad met een officieel MAN-servicepunt. “Na daar een hele dag te hebben doorgebracht – nog steeds met onze vier kinderen, een gratis koffie en heel vriendelijke mensen – kregen we te horen dat ze niet over de juiste software beschikten.” Ook een tweede dag en een hele reeks technici met verschillende ‘autoscanners’ brachten geen oplossing.

Van garage naar garage

Uiteindelijk werd het gezin van garage naar garage gestuurd. De hoop leefde nog even op bij een lokale garagist, Mecanica Joel. “Een ongelooflijk vriendelijke man”, zegt Anton. “Hij zei letterlijk: ‘Ik los jullie probleem op, hoe lang het ook duurt.’ Hij kocht zelfs extra softwarelicenties ter waarde van 230 dollar – hier een fortuin – maar ook dat bleek voor niets.”

Sindsdien staat het gezin vast op een camping midden in de stad. “Ironisch genoeg hadden we net veel geld uitgegeven aan deze camper om gratis in de natuur te kunnen kamperen”, klinkt het wrang. “Nu betalen we elke dag voor een camping, terwijl het regent, dondert en bliksemt.”

De camper rijdt nog, maar met sterk beperkt vermogen. “Achteruit een kleine helling oprijden lukt niet eens meer. We hebben zelfs takken moeten wegzagen om ergens te geraken waar we veilig konden overnachten.”

Simpele oplossing

Contact opnemen met België en Duitsland leverde vooral frustratie op, klinkt het. “Nadat de garage in België zei dat ze niets konden doen, hebben we geëist dat we met een verantwoordelijke in Brussel of Duitsland konden bellen. Eerder hadden we zelf pogingen ondernomen om contact te krijgen met Duitsland, maar tevergeefs, we werden steeds doorverbonden van de ene garage naar de andere, een kostelijke affaire.”

We vragen enkel dat de technieker hier toegang krijgt tot de computer van onze wagen

Anton Van Reempts

Uiteindelijk volgde er toch een reactie vanuit de hoofdzetel in Duitsland, maar die was volgens het gezin “ronduit beschamend”. In een mail liet MAN weten dat er VW-fabrieken zijn op 867 kilometer afstand, maar zonder enige garantie dat het veilig was om zo ver te rijden. “Ik heb daar echter geen contacten en weet ook niet hoe toegankelijk de mensen daar zijn”, staat te lezen in de mail.

“Daarnaast wordt er vermeld dat de kwaliteit van diesel en hulpstof in Argentinië ‘een issue kan zijn’. En dan moesten we ook nog eens tot maandag wachten. Dat betekende vier extra nachten vastzitten met vier kinderen. Toen was de maat voor ons vol en hebben we ons verhaal op sociale media geplaatst.”

Een buurvrouw op de camping besloot hun verhaal oorspronkelijk te delen op sociale media om aandacht te vragen voor hun situatie. “We vragen geen wonderen”, klinkt het. “De oplossing lijkt technisch gezien simpel: een geforceerde regeneratie van de dieselpartikelfilter. Dat gebeurt hier dagelijks bij andere wagens. We willen alleen dat een technieker toegang krijgt tot de computer om dat proces op te starten.” De redactie van HLN heeft om een reactie gevraagd aan MAN, maar heeft die nog niet ontvangen.

Kinderen zijn de dupe

Maar het zwaarst weegt niet het geld, benadrukt het gezin. “Het is de tijd. Onze kinderen wachten aan de garage terwijl wij bellen en mailen. Als ze iets vragen, zeggen wij: ‘Nog even niet, we zijn bezig.’ Dat zijn exact de zinnen waar we thuis van wilden wegvluchten.”

De eindbestemming van het gezin is Buenos Aires, waar de camper terug naar België verscheept zou worden. “Dat is nog 1.400 kilometer. We weten niet eens of we dat mogen rijden. En we hadden nog heel wat andere plekken die we graag wilden bezoeken, en waar nu al minimaal twee weken verloren zijn gegaan.”

Hoewel ze een uitgebreide reisverzekering hebben, is die vooral gericht op medische problemen. “Wat we vooral willen? Dat onze kinderen hun ouders terugkrijgen. Ontspannen ouders. Want nu voelt het alsof we opnieuw aan het werk zijn — alleen dan aan de andere kant van de wereld.”