“De tumor zat waarschijnlijk al 10 jaar in mijn lijf. Bij mij kwam de screening te laat.” Dat zegt illustrator, schilder en tattoo-artiest Peter Quirijnen (54) in ‘Touché’ op Radio 1. 3 jaar geleden kreeg hij de diagnose uitgezaaide darmkanker. Genezen kan niet meer, maar Quirijnen probeert zijn leven er niet door te laten bepalen. “De dood mag mijn leven niet in de weg staan.”

Zijn getuigenis komt op een moment dat darmkanker steeds vaker op jongere leeftijd wordt vastgesteld. In maart, de internationale darmkankermaand, groeit de vraag om screenings uit te breiden naar lagere leeftijdscategorieën.

Quirijnen zelf werd pas onderzocht toen de ziekte al ver gevorderd was. “Het is moeilijk om als jongeman zoiets te krijgen, want ik voel me nog jong. Ik ben 54”, zegt hij. “Vanaf je 50 jaar word je gescreend, maar bij mij was het toen al volledig uitgezaaid.”

“Mijn buikpijn zou van de scheiding komen”

De eerste klachten waren er al langer: buikpijn en extreme vermoeidheid na het eten. “Ik werd altijd heel moe, kon zomaar in slaap vallen. Die buikpijn voelde verschrikkelijk, maar werd nooit echt ernstig genomen”, vertelt de Antwerpse illustrator.

“Mijn huisdokter dacht dat het door mijn scheiding kwam. Ik moest rustig leven, mindfulness doen en naar een psycholoog gaan.” Pas na de tweede keer klagen raadde de dokter een onderzoek aan. 2 weken later volgde een coloscopie.

Van in het begin was ik al palliatiefPeter Quirijnen, illustrator

De diagnose kwam hard binnen. “De dokter zei meteen: ‘Dit ziet er helemaal niet goed uit.’ Volgens hen zat de tumor al ongeveer 10 jaar in mijn darm. Toen de kanker werd ontdekt, was hij al uitgezaaid. Eigenlijk was ik van in het begin al palliatief.”

Amor fati: aanvaard je lot

Quirijnen herinnert zich de eerste emoties na de diagnose: “Ik was een beetje stoïcijns, terwijl ik normaal erg emotioneel ben. Ik stelde heel gerichte vragen: ‘Is het levensbedreigend? Hoe lang heb ik nog?’ De dokter antwoordde: ‘3 jaar’. Inmiddels zijn we 3 jaar verder. 6  maanden geleden toonde een studie van mijn laatste chemo dat de meesten nog ongeveer 9 maanden vooruit kunnen, maar ik denk dat ik het nog iets langer volhoud.”

Het Latijnse motto ‘amor fati’ – aanvaard je lot – werd zijn leidraad. “Niet ‘aanvaard het en ga in een hoekje zitten huilen’, maar ‘aanvaard het en doe nog iets met uw leven'”, legt hij uit.

Zo bleef hij, zolang het fysiek lukte, met de motor op pad gaan. “Een rit naar Italië was voor mij nog altijd mogelijk. Ik werd wel snel moe en moest dan stoppen om even uit te rusten op een bankje. Maar dan genoot ik daarvan, in plaats van te klagen dat ook dat niet meer kon.”

Blijven geloven in herstel

Quirijnen doorliep intussen bijna alle chemotherapietrajecten, van infusen tot pillen. Hij zit inmiddels aan zijn 76e behandeling. “Ik ben altijd positief gebleven. Strijdvaardig. Dit was iets dat ik zelf in de hand had, anderen konden dat niet voor mij doen.”

In het ziekenhuis spreekt hij ook vaak andere patiënten aan in de wachtzaal. “Als ik vertel dat ik er al 3 jaar mee loop en dat dit mijn 76e chemo is, draaien mensen hun hoofd. ‘Ik heb er 7 gehad en ik ben nu al kapot. Hoe heb jij dat gedaan?’ Dan zeg ik: blijf geloven dat je lichaam telkens weer kan herstellen. Een lichaam is iets ongelooflijk knaps.”

Afscheid nemen

Ondanks zijn positieve instelling blijft Quirijnen realistisch over de toekomst. “Ik ga mijn kleinkinderen nooit zien. Ik heb 2 fantastische dochters, maar ik ga hun leven nooit verder kunnen meemaken.”

Ik ben nog niet klaar om dood te gaanPeter Quirijnen, illustrator

Hij voegt eraan toe: “Ik ben er gewoon nog niet klaar voor om dood te gaan. Dat past niet bij mij, ik heb nog zoveel te doen. Maar als je daarover nadenkt, heb je eigenlijk niets te willen.”

Ook zijn familie leeft mee in wat hij noemt een ‘pre-rouw’. “We zijn al 3 jaar lang aan het rouwen om iemand die nog niet weg is. Dat gaat je rouwproces achteraf misschien niet vereenvoudigen, maar het verlicht het wel, omdat je al een deel hebt verwerkt.”

Het wonder van een gezond lichaam

Quirijnen benadrukt hoe kwetsbaar ons lichaam eigenlijk is. “Als ik denk dat naar het grote toilet gaan bij mij zoveel pijn doet, zowel inwendig als uitwendig, en dat het soms zo moeilijk lukt dat ik echt moet brullen van de pijn… dat is een branderig gevoel vanbinnen.”

Daarom vindt hij het belangrijk om te beseffen wat het lichaam dagelijks presteert. “Wees echt bewust van een lichaam dat marcheert. Als je stoelgang normaal verloopt, dat is echt knap. Als je handen werken — je doet ongelooflijk veel met je rechterhand als je rechtshandig bent — dat is helemaal niet zo evident. Fantaseer maar eens dat het ineens weg is. Wij staan daar te weinig bij stil. Dus draag zorg voor je lichaam.”