Janine Bischops (84) vecht terug met humor: “Lachen is altijd mijn grootste kracht geweest”

“Ik moet kunnen lachen. Dat is al heel mijn leven mijn grootste kracht.” Zelfs vanuit haar ziekenbed blijft Janine Bischops (84) trouw aan zichzelf. De geliefde soapactrice, die generaties kijkers in het hart sloten, herstelt momenteel van een operatie aan haar knie — een pijnlijke kwaal die haar al jaren achtervolgde. Na een leven vol successen, maar ook tegenslagen, kijkt ze met helderheid en mildheid naar wat was en wat nog komt. Over haar abrupte afscheid bij Familie, ouder worden en alleen zijn is ze opvallend eerlijk: “Een man? Nee hoor, daar zit ik niet meer op te wachten.”

Een lichaam dat niet meer mee wil: De voorbije jaren waren fysiek zwaar voor Janine. Haar knie speelde haar al lange tijd parten en beperkte haar bewegingsvrijheid steeds meer. “Die pijn was er elke dag. Je leert ermee leven, maar op een bepaald moment gaat dat gewoon niet meer,” vertelt ze. De beslissing om zich te laten opereren was geen gemakkelijke, zeker niet op haar leeftijd. “Maar ik dacht: als ik het niet doe, wordt mijn wereld alleen maar kleiner.”De revalidatie verloopt stap voor stap, met goede en minder goede dagen. Toch overheerst de dankbaarheid. “Ik ben goed omringd, en dat maakt alles draaglijker. En ik blijf lachen, zelfs als het pijn doet. Humor heeft me al zo vaak gered.”

Het abrupte afscheid bij Familie: Voor veel kijkers kwam haar vertrek uit Familie onverwacht. Ook voor Janine zelf was het afscheid allesbehalve vanzelfsprekend. “Het is plots gegaan, ja,” geeft ze toe. “Dat doet iets met je. Zo’n reeks wordt een deel van je leven, van je identiteit.”Toch weigert ze verbitterd terug te kijken. “Ik heb daar prachtige jaren gehad. Ik heb mogen spelen, groeien, lachen. Dan kies ik ervoor om dat te koesteren, niet om te blijven hangen in wat anders had gekund.” Die houding typeert haar: mild, maar niet naïef; eerlijk, maar zonder rancune.

Alleen, maar niet eenzaam: Janine woont alleen en heeft daar bewust vrede mee genomen. “Een man? Nee, dat hoeft voor mij niet meer,” zegt ze zonder aarzelen. “Ik heb mijn leven gehad, mijn liefdes, mijn ervaringen. Ik mis geen partner om mij compleet te voelen.”Wat ze wél koestert, zijn vriendschappen, kleine ontmoetingen en herinneringen. “Ik geniet van een goed gesprek, van iemand die even langskomt, van stilte ook. Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn. Dat heb ik geleerd.”