De stilte in de wielerwereld werd plots doorbroken door een legende. Na de overwinning van Mathieu van der Poel op het UCI Cyclo-cross Wereldkampioenschap 2025–2026 werd de Nederlander overladen met kritiek en spot. Veel analisten en fans vonden dat hij te weinig respect toonde, dat hij te dominant was, te arrogant zelfs. Maar toen kwam Eddy Merckx ertussen met slechts acht krachtige woorden die de hele discussie deden verstommen.

“Hij is de beste crosser die ik ooit zag.”

Met die ene zin, kort en onweerlegbaar, verdedigde de Canibaal de nieuwe wereldkampioen. Het was geen lange speech, geen uitgebreide analyse. Gewoon pure erkenning van een man die zelf geschiedenis schreef. En precies daarom sloeg het in als een bom.

De dominante overwinning van Van der Poel

Het WK cyclo-cross 2026 in Hulst (Nederland) stond al maanden in het teken van Mathieu van der Poel. De regerende kampioen arriveerde ongeslagen in de cross-winter. In de UCI Cyclo-cross World Cup won hij race na race: Zonhoven, Koksijde, Hoogerheide, Maasmechelen – zijn zegereeks liep op tot meer dan 20 opeenvolgende overwinningen. Zelfs na een korte pauze door rugklachten bleef hij ongenaakbaar.

Op de WK-dag zelf was het weer een masterclass. Van der Poel pakte meteen na de start de leiding, bouwde een gat en soleerde naar een overtuigende zege. Achter hem volgden rivalen als Thibau Nys en misschien een teleurgestelde Wout van Aert, maar het verschil was groot. Het was zijn zevende wereldtitel in de cross – een evenaring van het record van Erik De Vlaeminck – en voor velen het bewijs dat hij de absolute koning is van deze discipline.

Toch klonk er na de finish niet alleen applaus. Op sociale media en in commentaarsecties regende het kritiek. “Te makkelijk”, “saai”, “hij verpest de sport”, “arrogant in zijn wheelie na de finish”. Sommigen vonden dat hij te weinig respect toonde voor de tegenstand, anderen beweerden dat hij selectief reed en alleen kwam opdagen als hij zeker was van winst. De Nederlander, normaal zo nuchter, zweeg aanvankelijk over de storm.

In de dagen na het WK groeide de discussie uit tot een echte controverse. Belgische media benadrukten dat Van der Poel “te weinig respect had voor de traditie”, Nederlandse outlets verdedigden hem juist als “de logische winnaar”. Internationale fans splitsten zich: de ene helft bewonderde zijn dominantie, de andere vond het tijd voor meer spanning.

Toen kwam het onverwachte: Eddy Merckx, de man die in de jaren 60 en 70 alles won wat er te winnen viel, koos partij. In een kort interview, gevraagd naar de kritiek op Van der Poel, antwoordde hij zonder aarzelen: “Hij is de beste crosser die ik ooit zag.”

Acht woorden. Meer had hij niet nodig. De Canibaal, die zelf nooit te beroerd was om critici te negeren, erkende in één adem dat Mathieu van der Poel op zijn terrein simpelweg beter is dan wie ook in de geschiedenis. Het was een verdediging die niemand kon weerleggen – niet met statistieken, niet met vergelijkingen. Want als Eddy Merckx het zegt, dan zwijgt de wereld.

Merckx is geen man van loze complimenten. Hij heeft in zijn carrière duizenden renners zien komen en gaan. Hij zag De Vlaeminck domineren in de cross, hij zag Sven Nys de moderne cross groot maken, hij zag Wout van Aert en Tom Pidcock opkomen. Maar niemand, zegt hij nu, komt in de buurt van wat Mathieu van der Poel laat zien.

Die erkenning kwam op het perfecte moment. Van der Poel had net zijn dominantie bewezen, maar tegelijkertijd voelde hij de druk van de kritiek. Merckx’ woorden haalden de angel eruit. Ze herinnerden iedereen eraan dat dominantie geen gebrek is, maar een prestatie. Dat spot en kritiek vaak voortkomen uit jaloezie of frustratie over gebrek aan spanning – niet uit gebrek aan respect voor de renner zelf.

Na het interview veranderde de toon snel. Veel critici bonden in. Zelfs Belgische journalisten die eerder scherp waren, gaven toe: “Als Eddy het zegt, dan is het waar.” Op sociale media verschenen memes met de quote, fans deelden filmpjes van Van der Poels wheelies met de hashtag #MerckxApproved. De stilte was doorbroken, maar nu in het voordeel van de kampioen.

Voor Mathieu van der Poel persoonlijk was het een enorme opsteker. Hij heeft altijd gezegd dat hij cross rijdt omdat hij het leuk vindt, niet om verplichtingen. Maar de kritiek na dominante zeges kan zelfs de sterkste renner raken. Merckx gaf hem morele rugdekking van het hoogste niveau.

Voor de cyclo-cross als sport is het ook belangrijk. De dominantie van Van der Poel roept vragen op: hoe hou je de sport spannend als één man alles wint? Merckx’ woorden herinneren eraan dat dominantie deel uitmaakt van de geschiedenis. Het was bij hemzelf niet anders – en toch kijken we nu met ontzag terug op die periode.

Van der Poel zelf reageerde bescheiden op de steun. “Het betekent veel dat iemand als Eddy dat zegt. Ik probeer gewoon mijn ding te doen.” Maar diep vanbinnen zal hij geweten hebben: als de Canibaal je verdedigt, dan ben je echt aangekomen.

Met zeven wereldtitels evenaart Van der Poel nu De Vlaeminck. De vraag is of hij alleen recordhouder wordt. In 2026-2027 zal hij waarschijnlijk weer selectief aantreden, maar als hij fit is, lijkt niemand hem te kunnen bedreigen. Thibau Nys groeit snel, Van Aert blijft een concurrent in de cross, maar Merckx’ woorden hangen als een schaduw over iedereen: “Hij is de beste die ik ooit zag.”

De cross-wereld kijkt reikhalzend uit naar het volgende seizoen. Maar één ding is zeker: na die acht woorden van Eddy Merckx praat niemand meer over arrogantie of saaiheid. Er wordt gepraat over grootsheid.