Mathieu van der Poel heeft voor het derde jaar op rij de E3 Saxo Classic gewonnen. Maar de Nederlander heeft erg diep in zijn reserves moeten tasten. Uiteindelijk profiteerde Van der Poel van een aarzeling bij de achtervolgers om alsnog met de zege aan de haal te gaan na een onvervalste nagelbijter.

Minutenlang hijgde hij uit op zijn fiets. Zo diep is Mathieu van der Poel moeten gaan. De Nederlander vertrok op 64 kilometer van de streep uit het peloton. Op 42 kilometer van de meet stond Van der Poel er helemaal alleen voor. De voorsprong leek comfortabel, maar een ijzersterk viertal onder impuls van Florian Vermeersch kwam nog akelig dichtbij.

“Op het einde ging ik een paar keer rechtstaan, maar draaide het vierkant op de pedalen. Op een kilometer van de streep dacht ik dat ze gingen terugkeren. Omdat ik wist dat ik toch niet meer kon sprinten, heb ik zittend zo hard mogelijk gereden. Het was net hard genoeg. Op het moment dat ik weer wegrijd, sloop de twijfel er misschien in bij de achtervolgers”, aldus Van der Poel.

Dat Van der Poel zo diep is moeten gaan, noemt hij een samenloop van omstandigheden. “Die versnelling op de Boigneberg? Ik wilde de groep uitdunnen, omdat ik wist dat ze toch niet gingen meerijden. Ik hoopte een of twee renners mee te krijgen, maar ik kwam alleen te zitten.”

Vanaf dat moment was er voor Van der Poel geen andere optie dan vol doorrijden naar Harelbeke. “Vooral op dat stuk tot aan de Paterberg had ik volop wind tegen. Toen voelde ik dat het een lastige inspanning ging worden. Eerst had ik er nog een redelijk goed oog in, maar op een kilometer of vijf voor de streep was het op. Uiteindelijk red ik het hier nog wel, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost. De zege is gelukkig een pleister op de wonde na al het afzien.”