Club Brugge heeft zich geplaatst voor de tussenronde van de Champions League. En hoe. Blauw-zwart speelde Marseille – het nummer drie uit de Ligue 1 – woensdagavond van het kastje naar de muur (3-0). Het verhaal van Ivan Leko en zijn ‘big balls’.

“Sometimes you don’t need a plan, you just need big balls.”

Tom Boonen en Ivan Leko. Zo verschillend hun sporten zijn, zo dicht sluit hun filosofie bij elkaar aan.

Club Brugge had het woensdagavond allebei. Big balls én een plan. Beide met de stempel van Ivan Leko.

De Kroaat heeft dit seizoen véél harten gebroken.

Dat van Antwerp, door deze zomer AA Gent boven The Great Old te verkiezen. Dat van AA Gent, door de Buffalo’s enkele maanden later te verlaten voor Club Brugge.

Maar als een ploeg voetbalt zoals Leko het wil, dan worden er vooral harten veróverd.

De twee goals die Club tegen Marseille al vroeg op rozen brachten, waren om duimen en vingers bij af te likken. Uitgespeelde aanvallen over meer dan vijf stationnetjes. Recht van Leko’s tekentafel.

De Zerbi-ball, zoals de speelstijl van Marseilles coach ooit werd gedoopt, was plots heel ver weg in Jan Breydel. Dit was Leko-ball. Voer voor voetbalromantici.

Speciale vermeldingen voor drie spelers zijn op hun plaats.

Hans Vanaken. De manier waarop hij de pass van Stankovic naar Diakhon níét raakte, was nog mooier dan de assist zelf. Een dummy die deed denken aan Romelu Lukaku tegen Japan in 2018.

Joël Ordóñez, die aan de basis van de 2-0 lag met een goeie interceptie. Ruim twintig meter op de helft van Marseille veroverde de Ecuadoraan de bal met een scherpe tussenkomst. Hij toonde de ‘big balls’ die Leko wil zien.

En Aleksandar Stankovic. Twee assists op zo’n moment. Belangrijk in beide boxen. De kans dat hij volgend seizoen nog in blauw en zwart speelt, is bijzonder klein. Of toch niet in dat van Club Brugge.

Na de dubbele voorsprong ging Clubs voet van het gaspedaal. Te zeer, naar de zin van Leko. Langs de zijlijn floot de Kroaat zich op zijn vingers te pletter.

En dus bewees een andere sleutelspeler maar dat ook de trainer zelf over een paar ‘big balls’ beschikt.

Voor Leko werd al snel na zijn komst naar Brugge duidelijk dat er van een rotatiesysteem met zijn doelmannen geen sprake zou zijn. Een topfitte Simon Mignolet was altijd zijn nummer één.

Hoewel Jackers de voorbije weken geen grote fouten maakte, besliste Leko toch om voor de cruciale match tegen Marseille – de nog niet honderd procent wedstrijdfitte – Mignolet tussen de palen te droppen.

‘Big Si’ bedankte voor het vertrouwen door op slag van rust een afgeweken pegel van Kondogbia uit zijn bovenhoek te zweven en in het begin van de tweede helft andermaal pal te staan op schoten van Kondogbia en Aubameyang.

In de spionkop werd zijn naam meermaals gescandeerd.

Club bibberde nog in de tweede helft, maar brak nooit. Integendeel: Stankovic zette aan de overkant met een doelpunt ook nog een kers op zijn taart.

Club sprong zo in één match van de 27ste naar de 19de plaats en het bijhorende ticket voor de tussenronde van de Champions League.

Voor de derde deelname op rij overleeft blauw-zwart de groepsfase van het kampioenenbal. Uniek in de geschiedenis van het Belgisch voetbal.

En dat terwijl Club in de beginjaren van de tandem Verhaeghe-Mannaert niet eens mocht deelnemen aan de Champions League. Om nog maar eens te herhalen hoe indrukwekkend de weg is die blauw-zwart de voorbije vijftien jaar heeft afgelegd.

Na de match op Atalanta (2-1) werden er nog vraagtekens geplaatst bij de volgens analisten naïeve manier waarop Club zich presenteerde. Maar het is zó dat Verhaeghe zijn Club wil zien. Dominant. Altijd en overal. In België én in Europa.

Dat Club het nummer drie uit de Ligue 1 woensdagavond bij momenten van het kastje naar de muur speelde, zal hem voldoening geven. Dit waren de ‘big balls’ die ook Verhaeghe wil zien.

Laat Juventus of Atlético in de volgende ronde maar komen, denkt hij.