“Sinds Rony er niet meer is, staat mijn leven stil”: Antje De Boeck over rouw, gemis en zoeken naar houvast
Terwijl het leven rondom haar onverminderd verder dendert, staat de tijd voor Antje De Boeck (61) al twee jaar stil. De actrice, die momenteel te zien is in de bioscoopfilmRadioman, draagt een verdriet dat niet slijt. Sinds het overlijden van haar grote liefde Rony is niets nog hetzelfde. In een intiem en openhartig gesprek metDag Allemaalvertelt ze over dat verlies en over de moeizame zoektocht naar een beetje houvast.“De wereld draait gewoon door, maar voor mij is alles blijven hangen,” zegt Antje. “Twee jaar zijn voorbij, maar het voelt soms alsof het gisteren is.” Rony was niet alleen haar partner, maar ook haar anker, haar veilige haven. “We deelden alles. Zonder hem voelt het leven onvolledig.”
Rouw blijkt geen rechtlijnig proces. Sommige dagen gaan beter, andere zijn loodzwaar. “Je leert functioneren, ja, maar dat is iets anders dan echt leven,” vertelt ze. Kleine dingen kunnen plots hard binnenkomen: een herinnering, een lied, een geur. “Dan sta ik weer helemaal terug aan het begin.”Werk biedt haar geen echte ontsnapping, maar wel structuur. De opnames vanRadiomangaven haar tijdelijk een reden om ’s ochtends op te staan. “Op de set kan ik even iemand anders zijn,” zegt ze. “Maar zodra ik thuiskom, is de stilte er weer. En die is soms oorverdovend.”
Antje spreekt ook over het schuldgevoel dat rouw kan meebrengen. “Als ik me eens goed voel, denk ik: mag dit wel?” zegt ze eerlijk. “Het is alsof je je partner verraadt door opnieuw te lachen.” Toch probeert ze mild te zijn voor zichzelf. “Ik weet dat Rony niet zou willen dat ik mezelf verlies.”Houvast vindt ze voorlopig in kleine rituelen en in de mensen rondom haar. Geen grote antwoorden, geen snelle oplossingen. “Ik zoek niet naar ‘het komt wel goed’,” besluit ze. “Ik zoek naar manieren om het draaglijk te maken. Meer hoeft het niet te zijn.”Met haar getuigenis toont Antje De Boeck hoe rauw en eenzaam rouw kan zijn, maar ook hoe liefde blijft voortbestaan, zelfs wanneer degene van wie je houdt er niet meer is.
