In een schriftelijke reactie aan HLN staat de familie van Walter Michiels stil bij het bewogen leven van de acteur, na zijn overlijden op 30 april in het AZ Turnhout. De acteur, bekend als Pico Coppens uit ‘F.C. De Kampioenen’, werd 62 en koos voor euthanasie nadat bij hem een ongeneeslijke hersentumor was vastgesteld. “Wat hij ook uitstak, iedereen was het erover eens dat hij een heel bijzondere figuur was.”

“Omringd door familie werd zijn laatste wens ingewilligd.” Met die woorden beschrijft de familie het afscheid van Walter Michiels. Begin april kreeg hij de diagnose te horen, waarna hij besliste om euthanasie aan te vragen. Donderdag om 8.30 uur overleed hij in het AZ Turnhout.

Kleine deugniet

De familie schetst het beeld van een man die al van jongs af opviel. “Van kleine deugniet evolueerde Walter tot een vrolijke schavuit: onder vrienden was hij altijd het middelpunt van de belangstelling, en hij had vele talenten. Hij tekende, schilderde en schreef. En uiteraard acteren: iets wat hij van nature kon en deed, zeker als de omstandigheden erom vroegen.”

Midden jaren 80 zette Michiels zijn eerste stappen in het theater. Zijn rol als Mercutio in ‘Romeo en Julia’ in de KVS in Brussel groeide uit tot zijn artistieke hoogtepunt, een personage dat hem “op het lijf geschreven” was. Daar leerde hij ook actrice An Tuts kennen, die volgens de familie “wellicht de liefde van zijn leven” was.

Pico

Niet veel later volgde zijn grote doorbraak op televisie. Samen deden ze auditie voor ‘F.C. De Kampioenen’: Tuts kreeg de rol van Doortje en Michiels die van Pico. In vier seizoenen groeide hij uit tot een geliefd personage en bekende Vlaming. “Walter was dertig en het leven lachte hem toe.” Maar die periode werd ook een kantelpunt. “De roem die het programma met zich meebracht, heeft hem uiteindelijk kapot gemaakt, of toch de roem die het uiterst succesvolle programma met zich meebracht”, zei hij zelf in zijn laatste levensweken.

Volgens de familie bleken zelfs “zijn sterke schouders” daar niet tegen bestand. “Hij had altijd al overvloedig gedronken en andere roesmiddelen tot zich genomen, maar in die jaren liep de situatie helemaal uit de hand.” Uiteindelijk werd hij uit de reeks geschreven. “Niemand kon en wilde nog met hem samenwerken.” Ook zijn relatie met An Tuts liep stuk.

“Bergaf”

Daarna ging het volgens de familie “snel bergaf”, al waren er ook nog “hoopgevende oplevingen”. “In een van die betere periodes werd Walter vader van een zoon, die hij daarna nooit meer gezien heeft, maar die hij op zijn sterfbed toch nog in de armen heeft kunnen sluiten en wat vaderlijke liefde heeft kunnen meegeven.”

Internering

Michiels kwam meermaals in aanraking met het gerecht en werd verschillende keren geïnterneerd. De familie haalt ook uit naar de roddelpers: “Veel van de miserie en ellende die Walter ervaren heeft, werd breed uitgesmeerd (…) iedereen leest graag smeuïge verhalen.” Door plaatsgebrek in een psychiatrische instelling belandde hij in 2025 in de hulpgevangenis van Leuven en werd hij later overgeplaatst naar de gevangenis van Merksplas.

De familie bedankt nadrukkelijk dokter Van Hollebeke, die zich in de laatste weken “een ware steun en toeverlaat” toonde en alles in het werk stelde om zijn laatste wens mogelijk te maken. De uitvaart vindt plaats in intieme kring. Verder wenst de familie niet te communiceren over zijn overlijden.